X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل

مومو

مجبور نیستی...

ایستاده ام روی تپه ی بلند ... ساق پاهایم می سوزد از بوسه ی گزنه ها و با خودم فکر می کنم از کنار ساحل ، دریا اینقدر که از اینجا نزدیک به نظر می رسد نزدیک نبود... اینجا افق گسترده تر است و همه ی ادم ها مثل ماهی لیز می خورند از خانه هایشان توی خیابان و گم می شوند در موجهایی که درست نمی بینشان ...

با دست هایم یک ساقه از گزنه می کنم و نوازشش می کنم ... " مجبور نیستی صبر کنی تا من  ...  " ... دست هایم می سوزد و سرخ می شود و من گزنه را سخت لابلای انگشت هایم می فشارم ... "تو آزادی ... هر کسی را که می خواهی دوست داشته باش ... هر جایی که می خواهی برو ... " دستهایم تاول می زند و من لبخند می زنم ... شاید فراموش کنم زخم های بی مرهم و دردناکم را .


راستی : شنیده ام که آدم وقتی جایی باشد که بوی بدی می دهد بعد از مدتی عادت می کند به همه چیز و اعصاب بویاییش کم و بیش خودشان را وفق می دهند با شرایط محیط! یعنی از اعصاب بویایی کمتریم؟! :دی


راستی : هوای نوشتن این روز ها بد جوری بی هوایم کرده! اما ... اما ... 

زندگی راه خودش را می رود و اصلن هم هوای تو را ندارد و باید مثل ماهی قزل آلا بر خلاف جریان آب  شنا کنی تا شاید ، شاید ...و شاید برگردی به خانه ات! 


راستی : باور می کنم کم کم  ، که آسمان همه ی آدم ها رنگشان یکیست ... شاید کمی تنها باشم! شاید کمی غمگین ..شاید کمی عاشق باشم ... شاید کمی صادق ... شاید گاهی ترسو باشم و گاهی شجاع! شاید بعضی کارها را استادانه و برخی را ناشیانه انجام بدهم ... اما ..رنگ آسمان من با رنگ خیلی از آسمان ها فرق دارد و گاهی آنقدر آسمانم عاشقانه می شود که وحشت می کنم از رنگ های آتشین غروبش! 


راستی : می دانم که همه رفتید برای شنیدن صداهای بازی کیامهر ، راستش را بگویم فرصت کافی برای شنیدن صداها نداشتم! اما ، صداهایی که بعضی را اتفاقی و بعضی را هم از روی کامنت ها انتخاب کردم و شنیدم واقعا عالی و استثنایی بودند! 

خوش حالم که صدایتان را برای همیشه خواهم داشت ... مثل صداهای شب بلند یلدا که کوتاهتر از سالهای دیگر بود امسال ، به لطف کرگدن  ... 



تاریخ ارسال: شنبه 27 فروردین‌ماه سال 1390 ساعت 11:43 ب.ظ | نویسنده: مومو | چاپ مطلب
نظرات (6)
شنبه 27 فروردین‌ماه سال 1390 11:51 ب.ظ
همسایه
امتیاز: 0 0
لینک نظر
سلام
نمیدونم چرا به بدش فکر می کنی
آدم ها به همه چیز عادت می کنن به نعمت ها
به همدیگه اونقدر عادی که از خاص به معمولی تبدیل میشه
مثل شمالی ها به بارون
جنوبی ها به ساحل و هزار تا چیز دیگه
محمد ومینو
پاسخ:
به بدش فکر می کنم؟
از کجا فهمیدی؟
آدم به بوی خوبم عادت می کنه!! اینم بده! یعنی ... نمی دونم بده یا خوبه! اصلن کاش این عادت نبود ... دنیا باحال تر نمی شد خداییش؟
یکشنبه 28 فروردین‌ماه سال 1390 01:21 ق.ظ
بهروز(مخاطب خاموش)
امتیاز: 0 0
لینک نظر
خرم انکس که در این محنتگاه....خاطری را سبب تسکین است...
نم دونم چرا یاد این شعر افتادم!
پاسخ:
خرم ... واقعن خرم!
و خوش به حال اونایی که سبب تسکین کسی هستن ... اما به چه قیمتی؟ هر قیمتی؟
یکشنبه 28 فروردین‌ماه سال 1390 01:03 ب.ظ
محراب
امتیاز: 0 0
لینک نظر
خیلی حال کردم
واقعا عالی بود
پاسخ:
ممنونم!
یکشنبه 28 فروردین‌ماه سال 1390 05:28 ب.ظ
کرگدن
امتیاز: 0 0
لینک نظر
آره متاسفانه یه وختایی از اعصاب بویایی هم کمتریم ...
هر چی این در اون در می زنیم عادت نمی کنیم ...
پاسخ:
سلاااااام!
الان این یعنی بد؟ که عادت نمی کنیم؟
یکی می گفت که یکی از عزیزانش تصادف کرده و قدرت تحلیلشو از دست داده .. هر اتفاقی که می افته از دیگران می پرسه که " این یعنی بد؟" یا "این یعنی خوب؟"...
من اما تصادف نکردم! تا جایی هم که یادم میاد سرم به جایی نخورده! اما نمی دونم که چی بده چی خوب! :دی
یکشنبه 28 فروردین‌ماه سال 1390 05:44 ب.ظ
امیر
امتیاز: 0 0
لینک نظر
به شدت این روز ها بوی تنهایی می دهد اینجا که دلم را ...
بازم دمتون گرم
یا علی
پاسخ:
بهش عادت می کنیم!
به بوی تنهایی .
دوشنبه 29 فروردین‌ماه سال 1390 12:26 ق.ظ
مکث
امتیاز: 0 0
لینک نظر
دلت گرفته مومو جان؟ آدم عادت می کنه به بو. هرچی باشه. راست می گی. راست می گن. بیشتر از یه ماه طول نمی کشه تا به بوی گند یا خوب محیط عادت کنیم.
پاسخ:
ای بابا زری جان!
ما دیگه دل نداریم که بگیره یا نگیره!
از صاحبدل بپرس احوال دل مارو!!!!
یک مااااااااااااه؟
بعضیا یه دیقه ای عادت می کنن!
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
پست الکترونیک :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد